Özet
Amaç: Keratokonus kliniğinde ilerleme saptanan hastalarda, UV-A/riboflavinle kornea çapraz bağlama yönteminin erken dönem sonuçlarının ortaya konulması ve tartışılması.
Gereç ve Yöntem: Çalışmaya beşi erkek, yedisi bayan toplam 12 hastanın keratokonusta ilerleme saptanan 12 gözü dahil edilmiştir. Tüm katılımcılarda düzeltilmemiş ve düzeltilmiş en iyi görme keskinleri, biyomikroskopik bulguları, göz içi basınç ölçüm değerleri, funduskopi bulguları, santral ve en ince kornea kalınlık değerleri ve kornea topografisinin parametreleri kayıt altına alınmıştır. Tüm hastalara aynı kişi tarafından (KG) UV-A/riboflavinle kornea çapraz bağlama işlemi uygulanmıştır.
Sonuçlar: Hastaların ortalama takip süresi 3,5 ay olarak hesaplanmıştır. İşlem sonrasında 12 hastanın beşinde Sim Kmax değerinde ortalama 1,18 D’lik; sekizinde dK değerinde ortalama 1,03 D’lik bir azalma saptanmıştır. Topografik sferik eşdeğerinde ise ortalama düşüş 1,13 D olarak hesaplanmıştır. Hastaların % 67’sinin silindirik değerlerinde ortalama 0,94 D azalma tespit edilirken, hastaların sadece %25’inde 1,3 D’lik artış tespit edilmiştir. Hastaların en iyi düzeltilmiş görme keskinliklerine bakıldığında, sadece iki hastada (%17) bir sıra azalma tespit edilmiş, diğer on hastanın ise dördünde (%33) artış olduğu, altısında (%50) ise görme keskinliğinin değişmediği ortaya konmuştur.
Tartışma: Ribofalvin/UV-A ile kollajen çapraz bağlama yönteminin özellikle klinik olarak ilerlemenin tespit edildiği keratokonus hastalarında erken dönem sonuçları oldukça umut vericidir. Ancak uygulanan bu yöntemin keratokonus hastalarında altın standard olarak kullanılmaya başlanabilmesi için daha geniş serili, kontrollü, prospektif ve randomize klinik çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır. (TOD Dergisi 2010; 40: 18-24)
Anahtar Kelimeler: Korneal çapraz bağlama, keratokonus, riboflavin, UV-A

Summary
Purpose: To present preliminary results of corneal cross-linking with UV-A/riboflavin in patients with progressive keratoconus.
Material and Method: Twelve eyes with progressive keratoconus of 12 patients (five male and seven female) were included in the study. Uncorrected and best-corrected visual acuities, biomicroscopic findings, intraocular pressure measurements, fundoscopic findings, central and the thinnest corneal thickness, and corneal topography parameters were recorded for each patient. All corneal cross-linkings with UV-A/riboflavin were performed by the same person (KG).
Results: The mean follow-up duration was 3.5 months. Following the procedure, the mean decrease in Sim Kmax was 1.18 D in 5 of 12 patients, and the mean decrease in dK values was 1.03 D in 8 of 12 patients. Topographic spherical equivalent refraction was found to be reduced by an average of 1.13 D. While 67% of patients revealed a mean decrease in cylindrical refraction of 0.94 D, only 25% of patients revealed a mean progression of 1.3 D. Based on the best-corrected visual acuity levels, while only two patients (17%) revealed a decline of one line, rest of the patients revealed either improvement (four patients-33%) or stability (six patients-50%).
Discussion: The preliminary results of cross-linking with riboflavin/UV-A in patients with clinically proven keratoconus are considerably promising. However, large prospective randomized controlled studies are needed in order to consider this procedure as a gold standard for progressive keratoconus. (TOD Journal 2010; 40: 18-24)
Key Words: Corneal cross-linking, keratoconus, riboflavin, UV-A